Langs het tuinpad van mijn vader.............

Nee,echt een tuinpad lag er niet langs het huisje van mijn vader (en moeder) waar het oude liedje van Wim Sonneveld over gaat.
Het was meer een gribus steegje waar ik geboren ben. Het heette ook de kerksteeg en het huisje was zo oud dat je door het dak zo naar de lucht kon kijken en s'winters de jachtsneeuw op je bed lag.



Maar dat heb ik niet echt meegemaakt hoor want toen ik 6 maanden oud was verhuisde we naar een naburig dorp naar spik-splinter nieuwe flat'jes.
Daar heb ik 13 jaar gewoond.
Mijn moeder was reuze blij met zo'n flatje die gemakkelijk schoon te maken was,waar de warmte van de kachel niet meteen tussen de dakpannen verdween en waar een heuse badkamer en w.c was.


De flatjes in de La Reystraat.


De kleinste ben ik.




Achter de flatjes was een groot gras/speelveld met zandbak.
Uren heb ik daar doorgebracht.
En we mopperen nu wel over de sneeuw maar lag er toen niet elke winter sneeuw? ;-)


Mijn opa en oma woonde een paar straten veder op en dit was na een zondags bezoekje.



De school was natuurlijk ook dichtbij en mijn hele lagere schooltijd heb ik daar gewoond.
Na 2 maanden voortgezet onderwijs verhuisde we met ons viertjes (mijn grote zus was ondertussen overleden) naar Brabant.
Een nieuw avontuur tegemoet......






Ik hoop dat jullie dit leuk vonden en ik wens iedereen een heel fijn weekend!