Het oude vrouwtje........

In mijn werk (damesmodezaak) kom ik de meest uitlopende mensen tegen.
Meestal is het een kort ogenblik van een andere maat aangeven tot het afrekenen bij de kassa.
Maar heel soms heb je even iets meer tijd en zo'n ogenblik beleefde ik deze week:






Ineens stond ze voor me. Een lief oud dametje achter haar rollator. Een gezicht vol rimpels,haar lange grijze haren in een staart en met glimmende lachende oogjes.
'Of ik iets voor haar had in de winkel',vroeg ze me.
Op mijn vraag wat ze dan precies zocht gaf ze als antwoord dat dat niet uitmaakte maar of ik wel iets voor haar had want in de meeste winkels werd ze weggestuurd omdat ze toch veel te oud was.

Ik zei haar dat leeftijd geen rol speelde zolang men zich maar goed voelde in zijn of haar kleding en dat we beslist wel iets hadden wat ze mooi vond.
Ik vroeg haar of ze zelf even alleen de winkel wilde rondkijken want ik stond vanwege de pauze van mijn collega alleen en had geen tijd om met haar de winkel rond te kijken maar als ze vragen had zou ik meteen bij haar komen.
Ze knikte dat ze dat begreep en liep schoorvoetend achter haar rollator verder de winkel in.
Ik baalde dat ik haar niet wat beter kon helpen, andere werkzaamheden lieten dat niet toe maar ik hield haar wel in de gaten.

Geruime tijd later kwam ze naar de kassa met een zwarte broek en een prachtig bessenrood t-shirt en vroeg me wat ik daar van vond.
Naar eerlijkheid antwoordde ik haar dat ze een goede keuze had gemaakt en ik de kleuren prachtig bij elkaar vond staan en dat ze rustig thuis mocht passen op haar tempo en ze het daarna ook weer gewoon mocht terugbrengen als ze het toch niet goed zou zijn.

'Als dochter van een kleermaker heb ik een goed beeld van de maten en meestal heb ik het wel bij het goede eind' zei ze me.
En daarna vertelde ze me dat ze op dezelfde plek als waar ik stond ook gewerkt had,vroeger toen dat gedeelte nog bij de HEMA hoorde en ze jaren op de heren afdeling en de lingerie had gestaan.
En dat het voorheen een bankgebouw was geweest. Wat ik beaamde want er staan in onze kelder nog immens grote kluizen.
'Ik heb nu na 3 jaar eindelijk weer eens tijd om kleding te kopen',vertelde ze verder. Want ze had 3 jaar lang voor haar zieke man gezorgd.
Drie lange jaren waarin ze geen hulp van anderen aanvaarde en alles zelf voor hem wilde doen.
Ik zei haar dat ik dat bewonderde en het erg vond dat ze haar man verloren was maar ze knikte haar grijze hoofdje ijverig van niet.
'Gelukkig'zei ze, 'gelukkig dat er een eind aan het lijden voor hem is gekomen'.
'We waren bijna 60 jaar getrouwd en in al die jaren bleef hij dé man van mijn dromen. Er was geen wanklank,we begrepen elkaar en hadden overal dezelfde ideeën over. Ik vond nooit geen man zo leuk als de mijne", vertelde ze verder.

Waarbij ik een brok in mijn keel kreeg want ik begreep precies wat ze bedoelde. Het zielsveel houden van iemand ondanks alle gebreken.
Ondertussen vertelde ze verder:'Weet u,het was voorbestemd dat wij ooit zouden trouwen. Onze moeders waren vroeger al vriendinnen. Later verhuisde hij richting Den Haag en ik bleef in het gooi wonen maar we kwamen elkaar later weer tegen en toen was het meteen raak. Hij was het en geen ander'.

Ondertussen vroeg een andere klant mijn aandacht wat ik erg jammer vond want ik had nog graag even met dit dametje willen praten en haar nog zoveel willen vragen.
Ze zag dat een andere klant mijn hulp nodig had en eindigde het gesprek met de volgende woorden:'Het was echt voorbestemd zeiden wij altijd want toen ik een halfjaar was en hij 3 maanden en onze moeders bij elkaar op bezoek waren hadden wij al bij elkaar in de wieg gelegen. Het heeft zo moeten zijn....'.

Daarna liep ze weer schoorvoetend weg achter haar rollator,waarschijnlijk blij dat er eens iemand in een winkel tijd voor haar had gehad.
Ik wendde me tot de andere klant maar was nog veel blijer dan het oude vrouwtje omdat zulke gesprekken me altijd bij zullen blijven en een les zijn in het leven. Zeker nu op dit ogenblik.
'Soms heeft het zo moeten zijn....'